Virtueel gaat alles goed

In de grote voorstelling Virtueel gaat alles goed leggen de jonge spelers op nietsontziende wijze hun worsteling met de huidige tijd op tafel. Zonder oordeel. Het oordeel laten ze aan de kijker.

“Ik ben hier niet goed genoeg voor, niet slank genoeg… ik stop en plof neer op mijn bed en scroll door video’s van echte mensen. Strakke kaken, volle lippen, slanke meiden en ronde billen wisselen elkaar af en ik denk: dit is normaal en ik niet."

Een groot deel van ons leven speelt zich virtueel af. Scrollend wordt er vergeleken, afgebrand, gechat, geliked, gedeeld, gedist, bemind en gehaat. Hoe slechter je je erdoor voelt, hoe meer je ervan wilt. Een martelende drug die telkens weer bevestigt dat het gras op het profiel aan de overkant altijd groener is.

In Virtueel gaat alles goed legden negen jonge spelers zichzelf en elkaar op het ontleed-blok met de vraag wat die virtuele wereld met hen doet. Ze begaven zich op het snijvlak van 'echt' en 'virtueel echt'. Daar waar het gaat wringen, met alle gevolgen van dien. Verrassend openhartig namen ze elkaar en zichzelf op de korrel. Soms hilarisch, soms uiterst pijnlijk.